«پُز»های ایرانی

نویسنده تحلیل روز سه شنبه , 2 آگوست , 2016   تحلیلستان   بدون نظر

منصوره ناصرچیان /
البته پُر واضح‌ست که پُز دادن یک «هُنرِ» کودکانه‌ست که اسباب‌بازی یا لباس‌های نو یا نمره خوب‌شان را به کودکانِ دیگر پُز می‌دهند. ولی چرا این هنر در دوره‌ی بزرگ‌سالی دست از سرِ ما ایرانی‌ها بر نمی‌دارد، می‌توان با مثال‌هایی عمیق‌تر به سطحی بودن این موضوع پی برد.
به آلبوم خانوادگی خود سری بزنید! آیا از هر ۱۰ نفر، ۹ نفرمان، عکس جلوی بوفه‌ی کریستال ندارد؟ بله، داشتن کریستال، آن هم بستگی به کشورِ تولید کننده‌ی آن میزان پُز را کم رنگ یا پُررنگ می‌کند. البته چینی و کریستال‌های وطنی در ایران نمی‌تواند، مایه‌ی پُز باشد ولی بالعکس در خارج از ایران، چرا، کاملا مایه‌ی پُز به ایرانی‌های مقیمِ خارج هست.
داشتنِ موبایل هر چند همه آن را داشته باشند، نیز به طورِ خودکار، مایه‌ی پُز هست. مارک، کشورِ سازنده و زَلَم زیمبوی آن هم از جلد گرفته تا اپلیکیشن‌های مختلف به شدّت پُز پرورست. در خارج از ایران موبایل یک ضرورتست و نداشتن آن باعثِ سر افکندگی نیست ولی داشتنِ آن تسهیل‌کننده‌ی بسیاری از کارها می‌باشد.
پارک کردن ماشینِ گران قیمت روبروی خانه‌ی آنهایی که خریدارِ پُز هستند، می‌تواند چشمِ آنها را در بیاورد و فردِ پُز دهنده را دِل خُنک کند. دور دور کردن در خیابان‌های بالایِ شهر، بدون هدف و صرفِ درآوردن چشمِ خریدارانِ پُز  نیز اوج پُز دادن به خصوص در طبقه‌ی نو کیسه و آقازاده‌ها بسیار مرسوم است.
البته داشتنِ ماشین کلا می‌تواند مایه‌ی پُز باشد هر چند ماشین‌هایِ کُشنده‌ای مثلِ پراید که روزانه از جنابِ عزرائیل در جان ستانی سبقت گرفته‌اند! البته خارجِ از ایران این،گونه پُزها فقط بین ایرانیان خاصی خریدار دارد و خارجی‌ها که خریدار پُز آن هم این مدل‌ها نیستند!
داشتن خانه در بالای شهر، مثل زعفرانیه مایه پُز و زردچوبه نشینی در پایین شهر و شهر نشینی مایه‌ی پُز و روستا نشینی و لهجه‌ی غلیظِ تهرانی داشتن مایه‌ی پُز  و لهجه‌ی ۳۰ استان دیگر به عنوانِ «شهرستانی» می‌تواند موجبِ سر افکندگی شود.
اگر فامیل پول‌داری یا به اصطلاحِ عامیانه (مابه‌دار) دارید می‌توانید برای پٔز دادن به دیگران استفاده کنید، هر چند تا به حال یک ریال به فامیل‌های کم بضاعت هم کمک نکرده باشد. برعکس اگر فامیلِ کم در آمد هر چند با شغلِ شریف داشته باشید برای ترسِ از «آبرو» اصلا به روی خودتان نمی‌آورید که نسبتی با آن فامیل دارید، هر چند از فقر آنها به شما نمی‌چسبد.
اگر فرزندان بزرگ‌سالی دارید که بعضی وضع مادی‌شان خوب‌ست آنها را بر سر فرزندانِ  بی پول می‌کوبید و عروس یا دامادِ پول‌دار موجبِ سر نیافکندگی شما می‌شود و بقیه عروس و داماهای معمولی زیاد سوژه صحبت‌تان نمی‌شود.
اگر از دوستان یا نزدیکان‌تان بنابه دلایلی مجبور به جلای وطن شده، هر چند خودشان هزار مشکلات برای خودشان دارند، موجبی برای پُز دادنِ شما داخل ایران می‌شوند.
خارج‌نشین‌ها، پُز های‌شان متفاوت است. بستگی دارد چند سال به خارج و کدام خارج آمده باشند و چقدر لهجه‌ی خارجکی‌شان پیشرفت کرده و «ر»ها را به شکلی عجیب تلفظ  می‌کنند یا نه و چقدر کلمات خارجی وسط جمله می‌اندازند!
بچه‌های‌شان اگر در خارج به دنیا آمده باشد، پُز خیلی خاصی دارد ولی لهجه‌ی فارسی‌اش چون در محیط فارسی بزرگ نشده، موجب تمسخر خارج‌نشین‌های جدیدتر می‌شود.
خارجی‌هایی که تازه‌ی تازه به خارج آمده باشند اگر فارسی را کاملا فراموش می‌کنند و با وجود کلاس زبان نرفتن یا تازه یک ترم کلاس زبان رفتن کلی اُکی وسط جمله می‌اندازند برای فامیل‌های داخل ایران‌شان یک جور پُز می‌دهند و برای ایرانی‌هایِ خارج‌نشین یک مدل دیگر پُز می‌دهند.
خلاصه اگر بخواهم صدها مدلِ پُز دادنِ بین ما ایرانیها را ذکر کنم، مثنوی هفتاد مَن صفحه مانیتور می‌شود.  پُز دادن البته بعد از انقلاب بی شکوه‌مند اسلامی ابعادِ پیچیده و وسیعی به خود گرفته به دلایل مختلف که عمده‌ترین آن به قدرت رسیدنِ افرادِ نو کیسه هست که با کمبودهای شخصیتی و کم‌بینی‌های خود، پُز دادن را به عنوانِ الگوهای مصرف کننده‌ی محض در ملت نهادینه کردند.
این الگوهای مصرف‌گرا با اصول غیراخلاقی، اعتماد به نفس اکثر مردم را پایین آوردند با فقیر کردن‌شان، اعتیاد چشم‌گیر، بی سوادی گسترده، فحشای اسلامی، ترویج خرافات و مصرف‌گرا کردن مردم (به خاطر  قاچاق فراوان کالاها توسط خودشان) تا بتوانند افرادی داشته باشند که پُزهای نامحدود آنها را به جان بخرند و برای هم‌طراز نبودن مادی با آن الگوهای فاسد، احساسِ فرودستی کنند.
با سر آمدن دوره‌ی نوکیسگان و آقازاده‌ها امیدست که پُز دادن از مُد بیفتد و روستانشینی، لهجه داشتن، فقیر بودن، خانه، ماشین و موبایل نداشتن موجب تحقیرِ هیچ ایرانی نشود.  تا حقایق هست پُز دادن معنی ندارد حتا اگر نظرسنجیِ «آی پزی» به وجود آید و کل مردم ایران را دوستدارِ نظامِ اسلامی تلقی کند!
تحلیل روز ۲
Advertisements

Author: mansourehn

I am freelancer and I was radio producer for five years. I produced 110 radio shows both in English and Persian at CHSR FM from 2010-2015. I have been writing for the think tank of "Tahlil Rooz" daily analysis of news located at the U.S mostly in Persian. I write satire, poetry and news analysis mostly about Iran.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s